Vrijwilligers
Interesse?





Gastvrouw/heer



Facilitaire dienst

Toezichthouder/ Suppoost

Marian Everts Hospitality
“Als vrijwilliger op een mooie plek ertoe doen, in de horeca van het theehuis. De perfecte combinatie!”
De bewegwijzeringbordjes met ‘Botanische Tuin Kerkrade’ waren me al vaker opgevallen. Ik vroeg me af waar het precies lag en wat voor moois deze plek te bieden zou hebben. Toen ik eenmaal met pensioen was trok ik de stoute schoenen aan en ben ik er op een maandag zomaar naartoe gereden. Ik trof een prachtige tuin, waar ik me meteen helemaal zen voelde. Na een uurtje door de tuin gelopen te hebben was ik onder de indruk en genoot op het terras nog even na met een kopje koffie en een stukje vlaai. Ik was op zoek naar vrijwilligerswerk en zag dat er hier dames achter de balie en in de bediening aan het werk waren. Eenmaal thuis besloot ik te bellen of ze nog meer mensen konden gebruiken. Het antwoord was “Ja!” en we maakten meteen een afspraak om alles te bespreken. Destijds, inmiddels twee jaar geleden, besloten we dat ik elke maandag van 13.30 tot 17.00 uur in de hospitality zou komen helpen. Een keer per maand hebben we het gastvrouwen overleg en maken we samen voor die desbetreffende maand het rooster. Wie kan wanneer, ook tijdens evenementen. Inmiddels ben ik er een tot drie keer per week en ik vind het heerlijk. Het grootste doel is het de gasten naar de zin te maken. Ze voorzien van een lekker kopje koffie of iets anders, tekst en uitleg geven over de tuin, naar wens een folder uitreiken, tips over de regio delen en natuurlijk een praatje maken met oprechte interesse en een warm welkom. Ik voel me thuis in de tuin en in het theehuis en ik ben blij deel uit te maken van het gastvrouwenteam. Voor mij is dit het ultieme vrijwilligerswerk. Het geeft me een fijn gevoel van voldoening en er nog toe doen.

Gerda Hoeppermans Gids / Hospitality / Decoratie
“Het én, én, én verhaal spreekt me erg aan. Ik hoor erbij en samen hebben we een groot hart voor de tuin!”
Tijdens mijn werkzame leven was ik actief in het speciaal onderwijs en de laatste jaren als psychodiagnostisch medewerker. Sinds drie jaar ben ik met pensioen en ik was op zoek naar een positieve invulling van mijn vrije tijd. Een vriendin van me – en ook van bestuurslid van de tuin, Jeanne Stürtz – gaf me de gouden tip en zei: “Jij bent toch zo een tuinfanaat, is de Botanische Tuin Kerkrade geen idee?” En inderdaad ik werk graag in de tuin en breng ook graag een bezoek aan verschillende tuincentra en kwekerijen. Ik ging in gesprek met Jeanne om te horen wat er allemaal in de tuin te doen is voor vrijwilligers en ik dacht: ik mag vast veel over plantjes gaan vertellen. Zo kwamen we samen op het idee van het gidswerk. Ik liep vervolgens mee met drie gidsen en al gauw bleek dat de verhalen van de gidsen vooral over de bijzondere bomen in de tuin gaan. Het sprak me enorm aan en zeker als mensen enthousiast worden van wat ik ze vertel. Een veel gehoorde reactie is dan ook: “Zo heb ik nog nooit naar de tuin gekeken.”
Gaandeweg werd ik enthousiaster en enthousiaster over het vrijwilligerswerk, maar merkte dat ik als gids de andere vrijwilligers niet echt leerde kennen. En ik wilde dit juist ook voor de sociale contacten; een binding met de tuin als geheel, maar ook met collega’s. Daarom besloot ik naast gids ook gastvrouw te worden. En alsof dat nog niet genoeg was, werd ik samen met een andere gastvrouw ook verantwoordelijk voor de tafeldecoraties in het theehuis en op het terras. Onze invloed was dat de decoraties een meer natuurlijke uitstraling zouden krijgen en dat het qua sfeer aan zou sluiten bij de seizoenen. Inmiddels hebben we er een budgetje voor gekregen en regelen we alles zelf.
Toen ik begon als vrijwilliger had ik geen idee wat de tijdsbesteding zou worden. Ik ben er nu 1 dagdeel per week als gastvrouw, het gidswerk is op afroep en het meehelpen bij evenementen op inschrijving. Voor mij geldt dus echt dat van het een het ander kwam en ik vind het heerlijk. Ik heb leuke mensen om me heen en de tuin is een prachtige plek om te zijn. Een plek die kan blijven bestaan door de inzet van vrijwilligers en dat mag niet verloren gaan. Juist daarom hebben we een grote groep vrijwilligers nodig, omdat bij een groep van vooral mensen boven de 65 jaar, heel makkelijk eens iemand uit kan vallen en de roosters invullen daarom soms krap kan zijn. Maar we maken er altijd iets van samen, een op en top saamhorigheidsgevoel.

Bert Bremmers Toezichthouder / Suppoost
“De liefde voor de Botanische Tuin Kerkrade leerde ik van mijn vader. Hier mogen zijn, vormt een rustpunt in mijn leven!”
Samen met mijn vrouw Rieni en onze twee dochters zijn we in Terwinselen terecht gekomen en we wonen er inmiddels 49 jaar. Als mijn vader vroeger op bezoek kwam, kon ik hem geen groter plezier doen dan om de Botanische Tuin Kerkrade te bezoeken. Hij kwam er graag omdat het hem herinnerde aan zijn jeugd. Vogels, planten en bomen vormden een terugblik naar zijn kindertijd midden in de natuur. Zijn liefde voor de tuin heeft hij aan mij overgedragen. Elf jaar geleden werd ik door een vrijwilliger van destijds gevraagd om ook vrijwilligerswerk in de tuin te komen doen. Toen niet zozeer bepaald in welke rol, meer de voorhanden zijnde hand- en spandiensten. Sinds 5 jaar zijn die rollen meer bepaald en werd ik officieel toezichthouder / suppoost tijdens evenementen. Dat houdt in dat ik toezicht houd op geschreven en ongeschreven regels en voorschriften die we in de tuin hanteren. Bijvoorbeeld dat mensen er niet roken, van de bomen en planten afblijven en tijdens hun bezoek zich gedragen met aandacht voor collectie van de tuin. Daarnaast uiteraard mensen met vragen verwijzen naar de verantwoordelijke persoon. De aanwezigheid bij evenementen is op inschrijving. Ik ben er voor de rest twee tot drie keer per week om de Madagaskarkas te sluiten en te controleren dat er niemand meer in de tuin is. Ook Rieni is vrijwilliger in de tuin en als zij haar gastvrouw taken vervult, kom ik altijd mee. Om kleine klusjes te doen of als ‘gast’ met een boek, heerlijk! Ik ervaar de tuin als een hele fijne plek. Om de handjes uit de mouwen te steken, een wandeling te maken of gewoon even wat te drinken op het terras. Een rustpunt in het leven. Een prachtige plek om vrijwilligerswerk te doen, ik zou bijna zeggen: je doet jezelf tekort als je het niet doet.
